اخبار

تراشه های فلزی به ندرت اولین مسئله تولیدی است که شرکت های ماشینکاری CNC روی آن تمرکز می کنند. با این حال، با افزایش حجم ماشین‌کاری، تراشه‌های آلومینیومی شل، تراش‌های فولادی، چدن و ​​سایر ضایعات ماشین‌کاری می‌توانند به تدریج فضای با ارزش کف را مصرف کنند، مایعات برش را با خود ببرند و هزینه‌های کار، جابجایی و حمل و نقل را افزایش دهند.

این امر باعث می‌شود که شرکت‌های ماشین‌کاری بیشتر یک سوال عملی بپرسند:

پاسخ تنها با تناژ تعیین نمی شود. نوع تراشه، مایع خنک‌کننده باقی‌مانده، شرایط ذخیره‌سازی، هزینه نیروی کار، فاصله حمل و نقل و روش‌های بازیافت قراضه‌های محلی، همگی بر منطق مالی یک سیستم بریکت‌سازی تأثیر می‌گذارند.

ماشینکاری CNC ضایعات فلزی را به اشکال مختلف تولید می کند، از جمله تراشه های فولادی، تراشه های آلومینیومی، تراشه های چدن و ​​تراشه های مس. بیشتر این مواد قبل از تراکم، چگالی ظاهری نسبتاً کمی دارند.

تراشه‌های چرخشی طولانی، تراشه‌های آلومینیومی ظریف و تراشه‌های آلوده به مایع خنک‌کننده می‌توانند در مقایسه با وزن واقعی خود فضای قابل توجهی را اشغال کنند.

در سطوح تولید پایین تر، جمع آوری تراشه ها در سطل های فولادی معمولی ممکن است به خوبی کار کند. مشکلات زمانی ظاهر می شوند که ده ها یا حتی صدها دستگاه CNC به طور مداوم ضایعات تولید می کنند.

اولین مشکل فضای ذخیره سازی است.

تراشه های بیشتر به ظروف بیشتر، حرکات لیفتراک بیشتر و فضای ذخیره سازی موقت بزرگتر نیاز دارند. در نهایت، فضایی که می تواند از تولید یا جابجایی مواد پشتیبانی کند، ممکن است در عوض توسط ضایعات شل اشغال شود.

مسئله دوم کاهش از دست دادن مایعات است.

تراشه های فلزی که از مراکز ماشینکاری خارج می شوند اغلب حاوی مایع خنک کننده یا روغن برش باقی مانده هستند. هنگامی که تراشه ها بدون درمان بیشتر برداشته می شوند، بخشی از این مایع با ضایعات خارج می شود. این همچنین می تواند به نشت، کارهای خانه داری و حمل و نقل پیچیده تر زباله کمک کند.

موضوع سوم کارایی حمل و نقل است.

تراشه های شل می توانند به سرعت ظروف را پر کنند در حالی که نسبتاً سبک باقی می مانند. بنابراین یک کامیون یا کانتینر قراضه ممکن است قبل از رسیدن به یک محموله کارآمد به حد مجاز حجم خود برسد.

در این مرحله، جابجایی تراشه دیگر صرفاً یک مسئله دفع زباله نیست. بخشی از هزینه عملیاتی کارخانه شده است.

هر شرکت ماشینکاری به پرس بریکت نیاز ندارد.

اگر یک کارگاه فقط مقدار کمی تراشه های نسبتا خشک تولید کند و یک بازیافت محلی بتواند آنها را به راحتی جمع آوری کند، ذخیره سازی معمولی ممکن است مقرون به صرفه ترین راه حل باقی بماند.

با این حال، چندین شرط نشان می دهد که یک ارزیابی رسمی ارزشمند است.

تراشه های فلزی به طور مداوم و در مقادیر قابل توجهی تولید می شوند.

هنگامی که ضایعات ماشینکاری به یک محصول جانبی قابل پیش بینی روزانه تبدیل می شود تا ضایعات گاه به گاه، توجیه پردازش متمرکز آسان تر می شود.

فضای ذخیره سازی ضایعات در حال محدود شدن است.

اگر سطل‌های اضافی، مناطق ذخیره‌سازی و جابجایی مکرر داخلی به سادگی برای مدیریت تراشه‌ها مورد نیاز باشد، کاهش حجم آن‌ها می‌تواند یک مزیت عملیاتی مستقیم داشته باشد.

تراشه ها حاوی مقادیر قابل توجهی مایع خنک کننده یا برش هستند.

برای تراشه های آلومینیومی یا فولادی روغنی، بریکت کردن می تواند به فشار دادن بخشی از مایع باقی مانده کمک کند و مدیریت جداگانه فلز و سیال را آسان تر کند. بازیابی مایع واقعی به ویژگی های تراشه، محتوای رطوبت و پیکربندی دستگاه بستگی دارد، بنابراین کاربرد باید به صورت جداگانه ارزیابی شود.

تراشه های شل نیاز به حمل و نقل مکرر دارند.

اگر ظروف ضایعات به طور مرتب از نظر حجم پر باشند اما وزن آنها کمتر مورد استفاده قرار گیرد، افزایش چگالی مواد می تواند فشار ذخیره سازی و لجستیک را کاهش دهد.

بازیافت کننده ضایعات تمیزتر و فشرده تر را ترجیح می دهد.

سیاست های خرید قراضه بسته به منطقه و بازیافت کننده به طور قابل توجهی متفاوت است. بریکت‌های فشرده ممکن است برای ذخیره، وزن و جابجایی برای عملیات بازیافت یا ذوب پایین‌دست آسان‌تر باشد، اما شرکت‌ها باید به صورت محلی تأیید کنند که آیا مواد بریکت‌شده قیمت خرید متفاوتی دریافت می‌کنند یا خیر.

برای یک بخش خرید، ساده ترین عدد برای مقایسه، قیمت خرید دستگاه بریکت تراشه فلزی است.

اما سوال مفیدتر این است:

یک ارزیابی واقع بینانه باید فضای کف اشغال شده توسط ضایعات، حرکات لیفتراک، نیروی کار برای جابجایی و تمیز کردن، فرکانس حمل و نقل، تلفات سیال برش و ارزش نهایی ضایعات را در نظر بگیرد.

سپس می توان این هزینه ها را با وضعیت مورد انتظار پس از نصب پرس بریکت هیدرولیک مقایسه کرد.

برای یک شرکت، بزرگترین مزیت ممکن است از بهبود حمل و نقل ضایعات و فروش مجدد حاصل شود.

برای دیگری، ارزش اصلی ممکن است حرکت کمتر کامیون باشد.

برای کارخانه ماشین‌کاری سوم، بازیابی مایع خنک‌کننده یا آزاد کردن فضای با ارزش کارخانه ممکن است عامل تعیین‌کننده باشد.

به همین دلیل است که هیچ دوره بازپرداخت جهانی برای هر عملیات CNC وجود ندارد.

یکی دیگر از اشتباهات رایج ارزیابی یک سیستم بریکت بر اساس تن در روز است.

تراشه های آلومینیومی، تراشه های فولادی، تراشه های چدن و ​​تراشه های مس دارای چگالی، ویژگی های جریان و رفتار فشاری متفاوتی هستند.

تراشه‌های چرخان طولانی نیز ممکن است بسیار متفاوت از تراشه‌های کوتاه و تکه تکه رفتار کنند.

برای چرخش های طولانی و درهم، گاهی اوقات ممکن است قبل از بریکت کردن، خرد کردن یا تغذیه بهتر لازم باشد. برای تراشه های حاوی مایع خنک کننده قابل توجه، جمع آوری مایع و فیلتراسیون اهمیت بیشتری پیدا می کند. اگر چندین فلز در یک مرکز پردازش شوند، جداسازی مواد نیز باید در نظر گرفته شود تا از ارزش قراضه پایین دست محافظت شود.

ارزیابی تجهیزات قابل اعتماد معمولاً باید شامل موارد زیر باشد:

• نوع فلز: آلومینیوم، فولاد، چدن، مس یا مواد دیگر
• حجم واقعی تراشه ساعتی یا روزانه
• عکس ها و شکل فیزیکی تراشه ها
• محتوای روغن یا مایع خنک کننده
• ساعات کار روزانه
• اندازه بریکت مورد نظر و استفاده پایین دست
• روش تغذیه فعلی، ذخیره سازی و حمل ضایعات

این عوامل اغلب بیشتر از انتخاب ساده ترین نیروی فشار موجود اهمیت دارند.

دستگاه بریکت تراشه فلزی از فشار هیدرولیک برای فشرده سازی تراشه های فلزی ماشینکاری CNC سست به بریکت های متراکم تر و قابل کنترل تر استفاده می کند.

برای یک کارخانه فعال، مزایای عملی معمولاً در سه حوزه قرار می گیرد.

اولین مورد کاهش حجم است.

بریکت های متراکم نسبت به تراشه های ماشین کاری شل برای ذخیره، وزن، بارگیری و حمل و نقل راحت تر هستند.

دوم مدیریت بهتر مایعات است.

جایی که تراشه ها حاوی مایع خنک کننده یا برش هستند، فشرده سازی می تواند بخشی از مایع باقیمانده را جدا کند. با یک سیستم جمع‌آوری مناسب، این مایع می‌تواند با توجه به نیازهای فرآیند کارخانه قابل حمل یا استفاده مجدد باشد.

سوم سازگاری فرآیند است.

هنگامی که تولید تراشه رشد می کند، تکیه کامل به جابجایی دستی سطل زباله، تمیز کردن و حذف مکرر ضایعات می تواند فرآیند پنهان گران قیمتی را ایجاد کند. بریکت می تواند این فعالیت پراکنده را به یک عملیات مدیریت زباله استانداردتر تبدیل کند.

بسیاری از خریداران در ابتدا بر نیروی فشار و حداکثر توان عملیاتی ساعتی تمرکز می کنند.

اما یک ماشین بزرگتر به طور خودکار سرمایه گذاری بهتری نیست.

اگر یک کارگاه CNC فقط یک شیفت کار می کند و تراشه های انباشته شده را می توان در چندین دسته متمرکز پردازش کرد، ممکن است دلیل کمی برای اندازه گیری سیستم بریکت بر اساس نرخ تخلیه آنی هر دستگاه CNC وجود داشته باشد.

در مقابل، کارخانه ای که به صورت شبانه روزی کار می کند ممکن است به جابجایی مداوم، قیف های ذخیره سازی بزرگتر، نوار نقاله ها، خردکن ها یا تغذیه خودکار نیاز داشته باشد.

برای شرکت‌هایی که اولین سرمایه‌گذاری خود را در بریکت‌سازی تراشه‌های فلزی انجام می‌دهند، انتخاب ظرفیت با توجه به تولید زباله روزانه و استراتژی عملیاتی معمولاً مقرون‌به‌صرفه‌تر از خرید ساده دستگاه با بالاترین ظرفیت موجود است.

یک علامت هشدار عملی زمانی ظاهر می شود که یک شرکت به طور مداوم سطل های ضایعات، نیروی کار، جابجایی لیفتراک، فضای ذخیره سازی و سفرهای حمل و نقل را برای مدیریت زباله های ماشینکاری اضافه می کند.

سیگنال مهم دیگر از دست دادن قابل توجه مایع خنک کننده با تراشه ها است.

برای کارخانه‌های ماشین‌کاری CNC که به‌طور پیوسته تراشه‌های آلومینیوم، تراشه‌های فولادی، تراشه‌های چدن یا تراشه‌های مس تولید می‌کنند، ایجاد یک فرآیند مدیریت ساخت‌یافته تراشه با افزایش تولید ارزش فزاینده‌ای پیدا می‌کند.

با این حال، اگر حجم ضایعات کم باقی بماند، تراشه ها نسبتا خشک هستند و یک بازیافت می تواند مرتباً آنها را با هزینه کم حذف کند، جمع آوری معمولی ممکن است گزینه بهتری باشد.

بنابراین سوال واقعی این نیست:

این است:

برای شرکت هایی که یک دستگاه بریکت تراشه فلزی را در نظر می گیرند، مفیدترین قدم اول ثبت یک هفته یا یک ماه تولید واقعی تراشه، انواع مواد، محتوای خنک کننده و فرکانس حمل ضایعات است.

با این ارقام عملیاتی واقعی، تولیدکنندگان و تامین‌کنندگان تجهیزات می‌توانند ظرفیت بریکت‌سازی مناسب را ارزیابی کنند و مبنای بسیار واقعی‌تری برای تصمیم‌گیری سرمایه‌گذاری فراهم کنند.